f(x) = a_nxⁿ + a_n-1x^n-1 + …. + a₁x + a₀ = 0

çok terimli denklemleriyle ilgilenir. Burada n denklemin derecesini ve a_n denklemin baş katsayısını gösterir.

Çarpan teoremi

Eğer (n’inci) mertebeden f(x) = 0 denkleminin x = a gibi bir kökü (çözümü) varsa, g(x) çokterimlisi (n-1) mertebeden olmak üzere:

f(x) = (x-a)·g(x)

yazılabilir.

Kök sayısı

Bir denklemin en fazla, derecesi kadar kökü vardır.

Katlı kök

Eğer:

f(x)=(x-a)^k·g(x)

yazılabiliyorsa x=a, f(x)=0 denkleminin k katlı köküdür.

Mesela:

x³ + x² - 5x + 3 = (x-1)²·(x+3) = 0

denkleminde x = 1 iki katlı kök, x = -3 tek katlı köktür.

Karmaşık kök

Eğer gerçel katsayılara sahip f(x) = 0 denkleminin bir kökü x= a + ib ise, x = a - ib de diğer bir köktür.

Gerçel kökün yeri

Eğer gerçel katsayılara sahip f(x) için f(a) ve f(b) ters işaretli değerler ise, a ve b arasında f(x) = 0 denkleminin bir kökü vardır. Mesela

f(x) = x⁵ - x - 1 = 0

da f(1) = -1 ve f(2) = 29 olduğu için, denklemin 1 ile 2 arasında bir kökü vardır.

İkinci derece denklem

x² + ax + b = 0 denkleminin en çok iki kökü bulunur. Bu kökler

gerçel çözümün olması için karekök altındaki ifadenin negatif olmaması gerekir. Eğer kökün altındaki ifade sıfırsa, kök tek olarak iki katlı ortaya çıkar. Negatif ise gerçek kök yoktur.

Beşinci ve daha yüksek dereceden denklemlerin yalnızca cebirsel işlemler içeren formüller yardımıyla çözülmesinin olanaksızlığını ilk kez Paolo Ruffini öne sürdü ve Norveçli matematikçi Niels Henrik Abel beşinci dereceden denklemler için bunu kanıtladı (1824). Abel’den bağımsız olarak aynı sonuca varan Fransız matematikçi Evariste Galois, oluşturduğu denklemler kuramını matematikte yeni bir kavram olan gruplar kuramına dayandırmıştı. Yirmi yaşında bir düelloda öldürülen Galois, ölümünden bir gece önce bir arkadaşına aceleyle yazıp bıraktığı bir mektupta, günümüzde kendi adıyla anılan kuramı ortaya koydu.